Inblinken. En afronden.

In Inblinken schreef ik over zichtbaar zijn zonder lawaai. Over vertrouwen. Over je plek innemen zonder jezelf te bewijzen. Wat ik toen nog niet hardop zei: inblinken vraagt soms om afronden.

Er is een moment waarop alles samenvalt. Geen dramatiek. Geen groot gebaar. Alleen een stille zekerheid: dit is het.

Voor mij is dat moment nu.

Na 45 jaar werkzaam te zijn geweest in het bedrijfsleven, waarvan 12 jaar als zelfstandig coach, voel ik rust en vertrouwen. Het diepe besef dat het goed is. Niet omdat het daarvoor niet klopte, maar omdat ervaring tijd nodig heeft. En omdat vertrouwen groeit wanneer je niets meer hoeft te bewijzen.

In juni 2026 beëindig ik mijn loopbaan. Ook al sta ik als coach op mijn hoogtepunt, voel ik aan alles: dit is het juiste moment. Ik wil stoppen wanneer het klopt, niet wanneer het minder wordt. Niet wanneer het zijn glans verliest. Dit is stralend afronden.

Inblinken betekent hier niet méér doen. Het betekent erkennen dat dit hoofdstuk af is.
Wat ik kon bijdragen, heb ik bijgedragen.

Wat naast mijn werk altijd belangrijk was, krijgt nu ruimte. Niet als opvulling, maar als bewuste keuze. Dat voelt niet als stoppen, maar als verleggen van het zwaartepunt.

Dit is geen abrupt einde. Dit is een zorgvuldig gekozen afronding.

In welk deel van je leven weet je: het is goed zo?